Ile z psiego charakteru siedzi w genach?

„Taka rasa, taki charakter" — to zdanie słyszy każdy, kto wybiera psa. Badanie opublikowane w Royal Society Open Science sprawdziło, ile w tym prawdy, mierząc dziedziczność konkretnych cech poznawczych i behawioralnych w trakcie dorastania psów.
Czym jest dziedziczność
To pojęcie bywa mylone. Dziedziczność nie mówi, że „cecha pochodzi z genów w 60 procentach". Mówi, jaka część różnic między osobnikami w danej populacji daje się przypisać różnicom genetycznym. Reszta to środowisko, wychowanie i przypadek.
Co wyszło
Większość badanych cech poznawczych i behawioralnych miała dziedziczność umiarkowaną albo niską. Co ciekawe, większość oszacowań pozostawała stabilna lub spadała, w miarę jak psy dojrzewały — czyli im pies starszy, tym większy udział tego, co go spotkało, a nie tego, z czym się urodził.
Dwie cechy trzymały umiarkowaną dziedziczność także u psów dorosłych: skłonność do patrzenia na człowieka oraz reakcja na nowe przedmioty.
Co z tego wynika dla Ciebie
Rasa to nie wyrok. Jeśli ktoś tłumaczy zachowanie psa wyłącznie pochodzeniem, upraszcza — dane mówią, że z wiekiem waży coraz więcej to, co z psem robimy.
Źródło: Characterizing the heritability of cognitive and behavioural traits across development in domestic dogs, Royal Society Open Science (otwarty dostęp)
Streszczenie przygotowane przez WARKO ANIMALS na podstawie publikacji naukowej. Nie jest poradą weterynaryjną.

